บทที่ 13 โอมหลงกู เลียกู 13

เอ้ก อี้ เอ้ก เอ้ก

พลับพลึงทะลึ่งตาลืมโพลงทันควันเมื่อได้ยินเสียงไก่ขันในยามเช้า แม้ว่าแม่พลับพลึงเพิ่งผล่อยหลับไปเมื่อย่ำรุ่งเพราะจิตกระหวัดคิดแต่เรื่องเสน่ห์ยาแฝด

“อีช้อย!”

“เจ้าค่ะ มาแล้วเจ้าค่ะ”

“มึงเอาลูกลำโพงมา”

อีช้อยล้วงเข้าไปในห่อผ้าปิดมิดชิดแน่นหนาดียื่นให้นายหญิง

“เมื่อวานกูใส่ไค...